بینوا چون بلبلم، بی برگ چون شاخ درخت

بر غریبی ناتوان، از کاروان افتاده دور

چون کنم یاران، که من بیمار و مرکب ناتوان؟

جان به لب نزدیک و راهی در میان افتاده دور

کز جمال گل بود، در مهرگان افتاده دور

بی خم ابروی او پیوسته نالان می روم

راست چون تیری که باشد از کمان افتاده دور