راست چون تیری که باشد از کمان افتاده دور

بینوا چون بلبلم، بی برگ چون شاخ درخت

کز جمال گل بود، در مهرگان افتاده دور

بی خم ابروی او پیوسته نالان می روم

من چو پیکان زیر پی، پیموده ام روی زمین

بوده جویای نشانش، وز نشان افتاده دور

ما نمی بینیم عالم جز به نور طلعتت