من چو پیکان زیر پی، پیموده ام روی زمین

کز جمال گل بود، در مهرگان افتاده دور

بی خم ابروی او پیوسته نالان می روم

راست چون تیری که باشد از کمان افتاده دور

بوده جویای نشانش، وز نشان افتاده دور

ما نمی بینیم عالم جز به نور طلعتت

گر چه از ماهی چو ماه از آسمان افتاده دور