بوده جویای نشانش، وز نشان افتاده دور

بی خم ابروی او پیوسته نالان می روم

راست چون تیری که باشد از کمان افتاده دور

من چو پیکان زیر پی، پیموده ام روی زمین

ما نمی بینیم عالم جز به نور طلعتت

گر چه از ماهی چو ماه از آسمان افتاده دور

آنچنان کانداخت چشم بد مرا دور از رخت