با اینکه من سر زده را سرزده ای باز

بر ساغر عیشم زده ای سنگ ولیکن

با تو چه توان گفت که ساغر زده ای باز؟

من سر چو قلم بر خط سودای تو دارم

از دود من سوخته زنهار حذر کن!

کاتش به من سوخته دل در زده ای باز

نقد سره قلب که پالوده ام از چشم