می دهم جان تا مگر باز آرمش

آنکه از جان دوست تر می دارمش

او مرا بگذاشت، من نگذارمش

دل بدو دادم ز من رنجید و رفت

آنکه در خون دل من میرود

من چو چشم خویشتن می دارمش

قالبی بی روح دارم می برم