گو مران از پیش اگر در کارمش

قالبی بی روح دارم می برم

تا به خاک کوی او بسپارمش

می دهم جان روز و شب در کار دوست

روی در پای تو می مالم مرنج

گر به روی سخت می آزارمش

گر چه رویش داد بر بادم چو زلف