هیچ رحمی نیست بر بیمار خویش

گر به روی سخت می آزارمش

گر چه رویش داد بر بادم چو زلف

همچنان جانب نگه می دارمش

آن طبیبی را که من بیمارمش

گرچه او یار منست من یار او

من نمی یارم که گویم یارمش