بس که عشقش می دهد بر باد جو جو خرمنش

سوختم در آتشش چون عود و زانم بیم نیست

بیم آن دارم که دود من بگیرد دامنش

قوت صبرم چو کوهی بود از آن کاهی نماند

هر دم از شوق تو عارف می دهد جانی چو جام

باز ساقی می کند روشن روانی در تنش

حاجی ار در کوی او یابد مقامی از حرم