باز ساقی می کند روشن روانی در تنش

قوت صبرم چو کوهی بود از آن کاهی نماند

بس که عشقش می دهد بر باد جو جو خرمنش

هر دم از شوق تو عارف می دهد جانی چو جام

حاجی ار در کوی او یابد مقامی از حرم

روی بر تابد بگردد بعد از آن پیراهنش

جست دل راهی کزان ره پیش باز آید نهان