غمش ز جای خودم برد و خود چه جای من است

هزار دست پیاپی ببرد عذرایش

کسی نتافت از و سر چو زلفش از بن گوش

سیاه روی درآمد فتاد و در پایش

که گر به کوه رسد، برکند دل از جایش

رخ مرا که برو سیم اشک می آید

بیان عشق عیان می شود ز سیمایش