که گر به کوه رسد، برکند دل از جایش

کسی نتافت از و سر چو زلفش از بن گوش

سیاه روی درآمد فتاد و در پایش

غمش ز جای خودم برد و خود چه جای من است

رخ مرا که برو سیم اشک می آید

بیان عشق عیان می شود ز سیمایش

نهفته داشت دلم راز عشق چون غنچه