نهفته داشت دلم راز عشق چون غنچه

که گر به کوه رسد، برکند دل از جایش

رخ مرا که برو سیم اشک می آید

بیان عشق عیان می شود ز سیمایش

هوای دوست دمش داد و کرد رسوایش

دل مرا که امروز رنجه داشت چه غم

دلم خوش است که خواهد نواخت فردایش