هوای دوست دمش داد و کرد رسوایش

رخ مرا که برو سیم اشک می آید

بیان عشق عیان می شود ز سیمایش

نهفته داشت دلم راز عشق چون غنچه

دل مرا که امروز رنجه داشت چه غم

دلم خوش است که خواهد نواخت فردایش

همه امید به آلا و رحمتش دارد