بعد از آن روز ندیدیم بخواب آسایش

لایق ضرب محبت نبود هر قلبی

که ز اخلاص حکایت نکند سیمایش

خواب ما را ز خیالش بنمود اسبابی

دست در دامن او می زنم و می کشمش

تا بر غم سر من سر ننهد در پایش

عجب آن است که در بزم ریاحین گل را