عجب آن است که در بزم ریاحین گل را

بعد از آن روز ندیدیم بخواب آسایش

دست در دامن او می زنم و می کشمش

تا بر غم سر من سر ننهد در پایش

زیر شمشاد نشانند و تو بر بالایش

در پی باد صبا چند رود سرگردان

دل به بوی شکن طره عنبر سایش