غالبا رغبت جنت نبود فردایش

غم عشق تو چه خوش می خورد اولی خونم

که به پالوده ام از دیده خون پالایش

هر که امروز به خلوت نفسی با تو نشست

در شب تیره زلفت دل سلمان گم شد

شمعی از چهره بر افروز و رهی بنمایش