هر که امروز به خلوت نفسی با تو نشست

که ز بوی سر زلف تو کند رسوایش

غم عشق تو چه خوش می خورد اولی خونم

که به پالوده ام از دیده خون پالایش

غالبا رغبت جنت نبود فردایش

در شب تیره زلفت دل سلمان گم شد

شمعی از چهره بر افروز و رهی بنمایش