که ز بوی سر زلف تو کند رسوایش

در پی باد صبا چند رود سرگردان

دل به بوی شکن طره عنبر سایش

که خبر یابد از آمد شدن پیک نسیم

غم عشق تو چه خوش می خورد اولی خونم

که به پالوده ام از دیده خون پالایش

هر که امروز به خلوت نفسی با تو نشست