رشته عمرم به پایان آمد و تابش نماند

چند گویی با تو یک شب روز گردانم چو شمع

من عجب دارم گر امشب تا سحر مانم چو شمع

چاره ای اکنون بجز مردن نمی دانم چو شمع

می دهم سررشته خود را به دست دوست باز

گر چه خواهد کشت می دانم به پایانم چو شمع