نیست جز صبح مرا یک متنفس همدم

مدتی شد که به هم برزده ای بنیادم

مشفقی بر سر من نیست که بر آتش من

زند آبی بجز از دیده مردم دارم

کز سر مهر کند یک نفسی در کارم

شعله آتش من سوخت جهانی و هنوز

دم من می دهی و می نهی ای گل خارم