مدتی شد که به هم برزده ای بنیادم

گرچه در راه تو چون خاک رهم رفته به باد

تو مپندار کزین راه غباری دارم

نظری کن به من آخر که چو چشم خوش تو

مشفقی بر سر من نیست که بر آتش من

زند آبی بجز از دیده مردم دارم

نیست جز صبح مرا یک متنفس همدم