گرچه در راه تو چون خاک رهم رفته به باد

من چو موی توام آشفته، فرو نگذارم

کرده ام نرم به فرمان تو گردن چون شمع

چه کنم من که به فرمان تو سر در نارم

تو مپندار کزین راه غباری دارم

نظری کن به من آخر که چو چشم خوش تو

مدتی شد که به هم برزده ای بنیادم