من چو موی توام آشفته، فرو نگذارم

ای بهم برزده زلف تو سراسر کارم

کرده ام نرم به فرمان تو گردن چون شمع

چه کنم من که به فرمان تو سر در نارم

گرچه در راه تو چون خاک رهم رفته به باد