ور ای دون که رازیست نزدیک تو

که بر شهرایران گوانجی منم

تو را بر همه مهتران مه کنم

ازاندیشه ورای تو به کنم

که روشن کند جان تاریک تو

گشاده کن آن راز و با من بگوی

چوکارت چنین گشت دوری مجوی