ناوک غمزه جادو به من انداز که من

این چنین واله و مست از پی آن می گردم

تا نسیمی سر زلف تو بیابم چو صبا

شب همه شب من بیمار به جان می گردم

پیش تیرت ز پی نام و نشان می گردم

تا مگر نوش لبی چون تو به من باز خورد

چون قدح گرد لب نوش لبان می گردم