تا مگر نوش لبی چون تو به من باز خورد

شب همه شب من بیمار به جان می گردم

ناوک غمزه جادو به من انداز که من

پیش تیرت ز پی نام و نشان می گردم

چون قدح گرد لب نوش لبان می گردم

تو چو گل در تتق غنچه و من چون بلبل

گرد خرگاه تو فریاد کنان می گردم