ساغرم پر می و می در سر و سر بر کف دست

همچنان در هوست روی بدین در دارم

ای که در خواب غروری خبرت نیست که من؟

هر شب از خاک درت بالش و بستر دارم

تو چه دانی که من امروز چه در سر دارم

می رود در لب چون آب حیاتت سخنم

چه عجب باشد اگر من سخنی تر دارم؟