ور به جنت در شوم میخانه باشد مسکنم

زاهدا با من مپیما قصه پیمان که من

از پی پیمانه ای صد عهد و پیمان بشکنم

گر به دوزخ بگذرم کوی مغان باشد رهم

بر نوای ناله مستانه ام هر آفتاب

زهره همچون ذره رقصد در هوای روزنم

رشته جانم بسوزاند دمادم عشق و تاب