رشته جانم بسوزاند دمادم عشق و تاب

ور به جنت در شوم میخانه باشد مسکنم

بر نوای ناله مستانه ام هر آفتاب

زهره همچون ذره رقصد در هوای روزنم

من چراغم گوییا عشق آتش و من روغنم

زنده می گردم به می بی منت آب حیات

خود چرا باید کشیدن ننگ هر تر دامنم