تو آن نه ای که کنی گاگاه سلمان را

بمانده ام ره بیرون شدن نمی دانم

دریغ روز جوانی که می رود عمرم

فسوس عمر گرامی که می رود جانم

به نامه یاد و من این نانوشته می خوانم