ندانم چون کنم با دل من بیدل نمی دانم

به درد دل گرفتارم دوای دل نمی دانم

دوای درد دل کاری است بس مشکل نمی دانم

به چشم خویش می بینم که خواهد ریخت خون دل

بیابان است و شب تاریک و با من بخت من همره

ولی بخت است خواب آلود و من منزل نمی دانم

چه گویم ای که می پرسی ز حال روزگار من