گردن طاعت نهم محکوم فرمانت شوم

آخر ای ماه جهان تابم چه کم گردد ز تو

گر شبی پروانه شمع شبستانت شوم

گر کنی قصد سر من نیستم بر سر سخن

ای سهی سرو خرامان سایه ای بر من فکن

تا فدای سایه سرو خرامانت شوم

در سرم سودای زلف توست و می دانم که من