آخر ای ماه جهان تابم چه کم گردد ز تو

از برایت می کشم خود را که قربانت شوم

بر سر راهت چو خاک افتاده ام یکره بران

بر سر ما تا غبار نعل یکرانت شوم

گر شبی پروانه شمع شبستانت شوم

گر کنی قصد سر من نیستم بر سر سخن

گردن طاعت نهم محکوم فرمانت شوم