بر سر راهت چو خاک افتاده ام یکره بران

در رکابت می دوم تا گوی چوگانت شوم

از برایت می کشم خود را که قربانت شوم

بر سر ما تا غبار نعل یکرانت شوم

آخر ای ماه جهان تابم چه کم گردد ز تو

گر شبی پروانه شمع شبستانت شوم