بر سر ما تا غبار نعل یکرانت شوم

در رکابت می دوم تا گوی چوگانت شوم

از برایت می کشم خود را که قربانت شوم

بر سر راهت چو خاک افتاده ام یکره بران

آخر ای ماه جهان تابم چه کم گردد ز تو

گر شبی پروانه شمع شبستانت شوم

گر کنی قصد سر من نیستم بر سر سخن