ورنه به نسبت از تن، دورست راه تا جان

مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان

حیف آیدم بریدن، زلفت که آن دو زلفت

هر مورگی است کان رگ، پیوسته است با جان

بر هر طرف که سروت، یک روز می خرامد