حیف آیدم بریدن، زلفت که آن دو زلفت

مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان

ورنه به نسبت از تن، دورست راه تا جان

هر مورگی است کان رگ، پیوسته است با جان

بر هر طرف که سروت، یک روز می خرامد

می روید از زمین تن، می بارد از هوا جان