بر هر طرف که سروت، یک روز می خرامد

ورنه به نسبت از تن، دورست راه تا جان

حیف آیدم بریدن، زلفت که آن دو زلفت

هر مورگی است کان رگ، پیوسته است با جان

می روید از زمین تن، می بارد از هوا جان

باد صبا ز کویت، جان می برد به دامن

در حیرتم کز آنجا، چون می برد صبا جان؟