از شوق وصلت آمد، جان عزیز بر لب

می روید از زمین تن، می بارد از هوا جان

باد صبا ز کویت، جان می برد به دامن

در حیرتم کز آنجا، چون می برد صبا جان؟

گر می شود میسر، سهل است گو بر آ جان

در گوشه های چشمت جان جای کرد جانا

زیرا نیافت بهتر زان گوشه هیچ جا جان