در گوشه های چشمت جان جای کرد جانا

در حیرتم کز آنجا، چون می برد صبا جان؟

از شوق وصلت آمد، جان عزیز بر لب

گر می شود میسر، سهل است گو بر آ جان

زیرا نیافت بهتر زان گوشه هیچ جا جان

جان و دلم فتادند، اندر محیط عشقت

دل غرقه گشت و تا لب، آمد به صد بلا جان