غیر خیال دوست که گفت آشناست این؟

قدم خمیده گشت، ز بار بلاست این

اشکم روان شدست، ز عین عناست این

در خویش ره نداد دلم هیچ صورتی

عمریست تا نشسته ام ای دوست بر درت!

نگذشت بر دلت که برین در چراست این؟

می گفت: کام جان تو از لب روا کنم