می گفت: کام جان تو از لب روا کنم

غیر خیال دوست که گفت آشناست این؟

عمریست تا نشسته ام ای دوست بر درت!

نگذشت بر دلت که برین در چراست این؟

این خود نکرد جان به لب آمد رواست این

بگذشت دوش بر من و انگشت می نهاد

بر دیده گفتمش: صنما بر کجاست این؟