این خود نکرد جان به لب آمد رواست این

عمریست تا نشسته ام ای دوست بر درت!

نگذشت بر دلت که برین در چراست این؟

می گفت: کام جان تو از لب روا کنم

بگذشت دوش بر من و انگشت می نهاد

بر دیده گفتمش: صنما بر کجاست این؟

تهدید می نمود ولی گفت: چشم من