دل می برد ز مردم والحق جفاست این

بگذشت دوش بر من و انگشت می نهاد

بر دیده گفتمش: صنما بر کجاست این؟

تهدید می نمود ولی گفت: چشم من

او می کند جفا و من انگشت می نهم

بر حرف عین خویش که عین خطاست این

عهدی است تا نمی شنوم بویت از صبا