جان گفت در مبند که دلدار ماست این

عهدی است تا نمی شنوم بویت از صبا

از توست یا ز سستی باد صباست این

می زد غم تو حلقه و در بسته بود دل

سر در رهش نهادم و گفتم: قبول کن!

گفتا: چه می کنم که محل بلاست این؟

پرسیده ای که ناله سلمانت از چه خواست؟