می زد غم تو حلقه و در بسته بود دل

بر حرف عین خویش که عین خطاست این

عهدی است تا نمی شنوم بویت از صبا

از توست یا ز سستی باد صباست این

جان گفت در مبند که دلدار ماست این

سر در رهش نهادم و گفتم: قبول کن!

گفتا: چه می کنم که محل بلاست این؟