آشفته پویم در به در دیوانه گردم کو به کو

با آنکه آبم برده ای، یکباره دست از ما مشو

باشد که یکبار دگر، باز آید آب ما به جو

تا کی به بوی عنبرین زنجیر زلف سر کشت؟

من مست ورندو عاشقم، وز زهد و تقوی فارغم

بد گوی را در حق من، گوهر چه می خواهی بگو

ای در خم چوگان تو، گوی دل صاحبدلان