بد گوی را در حق من، گوهر چه می خواهی بگو

تا کی به بوی عنبرین زنجیر زلف سر کشت؟

آشفته پویم در به در دیوانه گردم کو به کو

من مست ورندو عاشقم، وز زهد و تقوی فارغم

ای در خم چوگان تو، گوی دل صاحبدلان

دل گوی می گردد ترا میلی اگر داری بگو

از موی فرقت تا میان، فرقی نباشد در میان