کاج ( کاش ) مویی شدمی همچو میان بر تن او

آتش عارض او از دل ماهر دودی

که برآورد بر آمد همه پیرامن او

اینکه مویی شده ام در غم آن موی میان

چه کنم حال درون عرض که حال دل من

می نماید رخ چون آینه روشن او

آهن سرد چه کوبم؟ که دم آتشیم